หลังจากห่างหายจากการเขียน blog ไปนานครั้งนี้ลองกลับมาเขียนอีกรอบ เป็นเรื่องเล่าที่พะเนินทุ่ง ทนๆผมบ่นหน่อยล่ะกันนะครับ
เช้าของวันที่ 20 มกรา ตื่นมาด้วยความงัวเงีย เพราะรู้สึกว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาจะนอนไม่ค่อยหลับเพราะตื่นเต้นกลับการจะได้ไปพะเนินทุ่ง เริ่มการเดินทาง ก้อติดๆขัดๆแล้ว เพราะ สถานที่เรานัดเจอกันยามเช้า เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ทำให้เดินทางล้าช้าไปนิด ผมก้อห่วงเรื่องจะไปถึงทันพะเนินทุ่งมั้ยเนี่ยเพราะมันขึ้นเป็นรอบๆ เด๊วจะไม่ทัน แต่ทันใดนั้นเอง สิ่งที่ไม่คลาดคิดก้อเกิดขึ้น กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆ เสียงโทรศัพท์พี่ตาลดังขึ้น สายที่โทรเข้ามาหาพี่ตาลคือพี่โด่ง(วุ่นวาย)บอกว่าไม่ต้องรีบแล้วเพราะพะเนินทุ่ง เค้าไม่ให้ขึ้นแล้ว เต็มตั้งแต่วันศุกร์ ได้ยินเช่นนั้นหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเลย กลัวว่าเราจะพลาดทริปนี้ แต่พี่โด่งก้อบอกว่ามากางเตนท์ได้ที่บ้านกร่าง เพราะกลุ่มเค้าก้อกางเตนท์ที่นั้น แต่ต้องรีบหน่อยนะเพราะก้อกลัวว่าบ้านกร่างจะเต็ม พอได้ยินเช่นนั้น ผมรีบบึ่งพี่เสือไปทันที
พอถึงที่ทำการอุทยานเท่านั้น รีบไปจองตั๋วขึ้นบ้านกร่างทันที ยังโชคดีที่บ้านกร่างยังพอมีที่สำหรับให้พวกผมกางเตนท์ ไม่งั้นผมคงรู้สึกแย่ไปกว่านี้ แล้วที่ทำการนี้เอง คนที่ผมอยากจะก้อได้เจอที่นี่เป็นที่แรก ก้อคือ พี่วัฒน์ เพราะผมอยากเห็น ของเล่นของพี่เค้าอ่ะ ว่าจะเลิศหรูไฮโซขนาดไหน แต่พอได้เห็นปุ๊บ อุแม่เจ้า ของพี่เค้าเยี่ยมๆทั้งนั้นเลย เห็นแล้วกิเลสครอบงำ แต่ผมก้อไม่มีปัญญาจะซื้อหรอก ของแต่ละอย่างแพงมากๆ แล้วอีกอย่างนึงสำหรับ พี่วัฒน์ ในจินตนาการของผมที่มีต่อพี่วัฒน์คือ ผมคิดว่า พี่เค้าจะเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดอะไร เพราะดูจากลักษณะการพูดคุยในห้อง Chat ของพี่เค้า จะไม่ค่อยคุยอะไร แล้วผมจะวางตัวอย่างไร กลัวว่าจะต้องเกร็งๆกับพี่เค้า แต่พอได้คุยกับพี่เค้า อุแม่เจ้า(รอบ2) พี่เค้าไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดเลย ตัวจริงพี่เค้าน่ารักมากๆ เป็นกันเอง เรียบง่าย แถมทำให้พวกผมทุกคนฮากันอุจจาระพลั่งพรู(ขี้แตกขี้แตน)กันเลย และที่ทำการนี่เอง พี่วัฒน์ ก้อเป็นแกนนำที่พาพวกผมไปถ่ายนกกัน ภาพที่ผมถ่ายออกมาได้ก้อเป็นภาพนี้อ่ะครับ 
หลังจากใช้เวลากับที่ทำการอุทยาได้สักพัก พวกเราก้อมุ่งหน้าขึ้นบ้านกร่างทันที
ที่บ้านกร่างกลุ่มพวกเราได้พบกลับกลุ่ม fotofamily ซึ่งมี น้าโน(nofilm) เป็นหัวหน้าทริปของกลุ่มเค้า แล้วยังเจอ พี่โด่ง(วุ่นวาย)ตัวเป็นๆแถมเอาไม้แหย่ได้ด้วย เอิ้กๆ พี่ J-Zero พี่ค้างแว่น แล้วอีกหลายคนขออภัยที่จำชื่อไม่ได้ แล้วกลุ่มเราก้อกลางเตนท์ใกล้ๆ กลุ่ม fotofamily หลังจากใช้เวลากางเตนท์อยู่สักพัก พวกเราก้อมุ่งหน้าเดินทางไปถ่ายรูปใกล้ๆกับบ้านกร่าง พาหนะที่ใช้เดินทางก้อคือ เท้าของทุกคน ต้องเดิน แล้วทางที่เดินไป ขอบอกว่า ร้อนมากๆ แถมฝุ่นเยอะมากๆเช่นกัน
จุดแรกที่เราไปถึงก้อคือ ลำธารหนึ่ง ซึ่งลำธารหนึ่งเราได้เจอ ฝูงของค่าง(ตัวเหมือนลิงอ่ะ) อยู่บนต้นไม้ ลอยไปลอยมา เราแวะถ่ายรูปกันแป๊บนึงแล้วมุ่งหน้าไป ลำธารสอง ทันที ลำธารสองก้อจะมีพวก ผีเสื้อหลากหลายพันธ์ให้เราถ่าย แต่ผมก้อไม่ค่อยได้ถ่ายสักเท่าไหร่ เพราะขาตั้งกล้องไม่มี เน้นเก็บบรรยากาศ หลังจากใช้เวลาสักพักพวกเราก้อกลับไปที่เตนท์ดีกว่าเพราะเริ่มเย็นแล้วฝนก้อมีทีท่าว่าจะตกด้วย พอกลับมาถึงเตนท์ทุกคนก้อทำอาหารกินกันง่ายๆ แต่ผมดิ เข้านอนก่อนเลย เพราะง่วงจากการเดินทาง เผลอหลับไปสักพัก เสียงที่ทำให้ผมตกใจตื่นก้อคือ "-เจ้ามือ-ป๊อกเก้าเด้งโว้ย -ลูกมือ-เอ้ยเจ้าป๊อกอีกล่ะ" แล้วเสียงนั้นเองก้อทำให้ผมตื่นจากการหลับไหลมาร่วมวงทันที แต่พอมาร่วมวงได้สักพัก สิ่งที่ผมได้เห็นแล้วได้สังเกตุจากทริปอื่นๆที่ผ่านมา คือมี พี่ๆน้องๆในกลุ่มบางคน หายไปไหนหว่า แล้วผมก้อเพิ่งจะมาเข้าใจว่า บางคนอ่ะที่ไม่ได้เล่นไพ่(เกมวัดดวง) อ่ะ เค้าเข้าไปนอนกันแล้ว ซึ่งเวลานั้นก้อ 20.00เองไม่ค่อยจะดึกมาก แต่อาจจะเป็นเพราะพวกเค้าไม่ชอบเล่นกัน ก้อเลยไปพักผ่อน ทำให้ผมรู้สึกแย่ไปนิดนึงเพราะปรกติทุกๆทริปที่ผ่านมา หลังจากพวกเราถ่ายรูปเสร็จ กิจกรรมยามค่ำคืนก้อคือ นั่งกินข้าว แล้วนั่งคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน(อันนี้สำคัญมากๆ) แต่ทริปนี้ก้อขาดหายไปเปลี่ยนเป็นเกมวัดดวงแทน "ผมขอโทษพี่ๆน้องๆทุกๆคนนะครับ ที่บกพร่องตรงนี้ไป" หลังจากพอคิดขึ้นได้ ผมก้อกลับมาเข้านอนดีกว่า คร๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เช้าของวันที่ 21 มกรา "นพ ตื่นได้แล้ว นพๆ ตื่นได้แล้ว" เสียงป๋านัทปลุม แล้วผมก้อรีบตื่น มาดูนาฬิกา อ้าวเพิ่งตี5 เองนิหน่า (จริงๆแล้วผมไม่ได้ทำหน้าที่บกพร่องนะ ผมตั้งนาฬิกาปลุมไว้ตอนตี5ครึ่งแล้ว แต่ป๋าดันตื่นก่อน เอิ้กๆ) แล้วเราก้อจัดการเตรียมตัวเพื่อขึ้นเขาพะเนินทุ่งรอบ 5.30 พอล้อหมุนเริ่มออกเดินทาง ผมสังเกตุได้ว่ามีกลุ่มนึงอ่ะที่ออกกันไปก่อนแล้ว แล้วกลุ่มผมรู้สึกว่าจะเป็น ชุดที่2 ที่ขึ้นไป แล้วรถผมก้อเป็นคนนำทางขึ้นด้วย ผมเห็นดังนั้นผมก้อปล่อยให้รถกะบะวีโก้ ของใครไม่รู้ขึ้นไปก่อนดีกว่า เพราะผมไม่ชำนานเส้นทาง กะให้ไอเจ้าวีโก้ เป็นคนนำแล้วผมจะได้ดูลายทาง พอขับไปได้สักพัก น้องบอยสังเกตุเห็นได้ว่า มันขับช้าผิดปรกตินะ ผมก้อเลยบอกน้องเค้าไปว่า มันคงมืดอยู่ แล้วทางก้อไม่ค่อยดีด้วย ไม่ต้องรีบหลอก น้องบอยเค้าก้อใจเย็นลง เราก้อขับมาเรื่อยๆจนถึง เนินมรณะ เพราะเนินนี้สูงมากๆ ผมก้อขับตามไอเจ้าวีโก้ไป แบบกระดึ๊บๆ แต่พอมองมาข้างหลัง ทำไมรถพี่อั้ม จอดนิ่ง และแล้วสิ่งที่ไม่คลาดฝันก้อเกิดขึ้น รถผมขึ้นไม่ไหว เพราะเริ่มสูงมันก้อเริ่มชัน ผมพยายามเท่าไหร่ก้อไม่ขึ้น รถรอฟรี ตลอดเลย จนผมต้องถอยรถลงมาตั้งหลักใหม่ แล้วคิดในใจว่า รถผมยังขึ้นไม่ได้เลย แล้วรถพี่อั้มจะขึ้นได้หรอ สักพักพอรถพี่อั้มจะขึ้น ได้ยิน เสียงเครื่องยนต์ดัง แล้วพุ่งขึ้นไปบนเนิน แบบสบายๆ อุแม่เจ้า(รอบ3) ทำไมรถพี่ขึ้นได้แล้วรถตรูขึ้นไม่ได้ว่ะ และผมก้อไปจอดถามเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ก้อเลยให้คำตอบมาว่า ต้องเร่งเครื่องแรงๆเลยสำหรับรถที่ไม่ใช่ 4wd แต่เจ้าหน้าที่คิดว่ารถผมเป็น 4wd ก้อเลยปล่อยให้ขึ้นติดๆไปกับไอเจ้าวีโก้ แต่จริงๆแล้ว รถผมเป็นแค่กะบะยกสูงไม่ใช่ 4wd และแล้วก้อลองใหม่ คราวนี้ขึ้นสำเร็จ 555+ หลังจากพอขึ้นมาได้ล่ะ ก้อขับไปเรื่อยๆ ไอเจ้าวีโก้มันก้อยังขับช้า เหมือนเดิม คราวนี้น้องบอยมันเริ่มโวยวายมากขึ้นล่ะ เพราะน้องเค้าอยากถ่ายแสงแรก ผมก้ออยากถ่ายนะ แต่ทำไงได้ในใจผมก้อ ยังเห็นใจไอเจ้าวีโก้ เพราะมันเป็นคันแรกที่นำ แล้วฟ้าก้อยังไม่สว่างดีพอ แต่พอขับไปได้สักพัก ฟ้าเริ่มสว่างพอที่จะเห็นถนนแล้ว และพวกผมก้อคิดว่าคงไม่ได้ถ่ายแสงแรกล่ะ เพราะฟ้าเริ่มสว่างล่ะ ไอเจ้าวีโก้มันก้อยังขับช้า แถมหยุดเป็นพักๆ ผมก้อนึกว่ามันเกิดอะไรขึ้น มันเจอช้างเดินข้างหน้ามันหรือป่าว แต่พอถึงโค้งๆนึงผมก้อ ถึงบางอ้อเลย ไอแสด ที่มันช้าแล้วหยุดเป็นพักๆ เพราะแมร่งลงมาถ่ายรูปกันนิหว่า ไอผมแรกๆก้อเห็นใจมัน ตอนนี้ต่อมปี๊ดกำเริบเลย โมโหสุดขีด ให้บอยพยายามตะโกนบอกพี่อั้มว่า ให้หลับซ้ายหน่อย เพราะพวกผมจะแซงมัน ซึ่งการกระทำของผมจริงๆแล้วถือว่าโง่ๆ เพราะถนนมันเป็นเลนเดียวขึ้นเขา ถ้าพลาดนี่ก้อคือตกเหว แล้วพี่อั้มก้อจอดรถให้ผมแซงขึ้นไปก่อนเพื่อจะไปไล่บี้ไอเจ้าวีโก้ พอผมไล่บี้ไอเจ้าวีโก้ มันคงรู้ตัว จึงจอดรถให้ผมแซงขึ้นไป ไอเราก้อดีใจว่าแซงมันได้แล้ว จะได้ไปถ่ายพระอาทิตย์ขึ้นตอนแสงกำลังนุ่ม แต่พอแซงมันได้ไม่ถึง 100 เมตร ถึงที่ทำการเขาพะเนินทุ่งล่ะ คิดในใจ "แล้วกรูจะแซงมันมาทำไมว่ะ กรูแซงมาเพื่ออะไร" พอถึงเขาพะเนินทุ่งพวกเราก้อจัดการถ่ายรูป ทะเลหมอก แต่หมอกน้อยอ่ะ สงสัยเป็นเพราะอากาศมันเริ่มร้อนแล้วมั่ง หลังจากถ่ายรูปที่พะเนินทุ่งได้สักพัก พวกเราก้อกลับลงมาที่บ้านกร่างที่เรากลางเตนท์กัน ที่บ้านกร่างเราก้อมานั่งทำอะไรกินกัน แล้วข้างๆที่เรากลางเตนท์มันจะมี ลำธารเล็กๆ ซึ่งมีผีเสื้อด้วย พวกพี่ๆในกลุ่มก้อจัดเตรียม กล้องกันไปเลยครับ 555+ แต่ผม เตรียมสบู่กับยาสระผมลงไป สรุปก้อคือ ผมลงไปอาบน้ำ โอ้ยน้ำเย็นสบายๆ แถมมีพี่ๆที่กำลังถ่ายรูปอยู่เป็นเพื่อน ไม่ต้องกลัวว่าจะเจอพวกช้าง เพราะเค้าบอกว่า ที่นี่มีช้างด้วย หลังจากอาบน้ำเสร็จ พวกพี่ๆก้อบอกว่าเรายังไม่ต้องลงเขื่อนตอนนี้หลอก รออีกสักพักค่อยลง กระผมเห็นพวกพี่ๆ กำลังนั่งว่างๆกันอยู่ระหว่างรอลงไปที่เขื่อนเพชร ผมก้อเลย ยืมขาตั้งกล้องพี่เล็กเลย ลงไปถ่ายที่ลำธารเพราะจำได้ว่า ตอนที่ผมอาบน้ำอยู่ผีเสื้อเต็มไปหมด พวกพี่ๆเค้าก้อถ่ายกัน แต่ทำไมผมลงไปอีกรอบ ผีเสื้อไม่มีแล้วอ่ะ มีแต่ไอ้เจ้าตัวนี้ 
ผมใช้เวลาถ่ายไอตัวนี้เกือบครึ่งชั่วโมง แล้วถ่ายมันอยู่ตัวเดียวด้วย เพราะไอตัวอื่นหายหมดเลย และสักพักนึงขณะที่กำลังถ่ายอยู่ ผืนน้ำผืนดินที่ผมเหยียบอยู่นั้นสำผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน ครั้งที่หนึ่งไม่ได้เอะใจอะไร ครั้งที่สองก้อปลอบใจตัวเองว่าไม่มีอะไรหลอก พอครั้งที่สามไม่คงไม่คิดมันแล้ว วิ่งเทิดพระเกียรติ เลยดีกว่าครับ เพราะผมกลัวว่าจะเป็นช้างไงครับ แล้วผมอยู่คนเดียวด้วยเกิดโดนมันเหยียบนี่ตายสถานเดียว พอขึ้นมาได้ก้อใกล้เวลาที่เราจะต้องลงไปที่เขื่อนเพชรล่ะ ก้อเลยเตรียมตัวลงกันเลย พอถึงที่เขื่อนก้อไม่มีอะไรมาก ไปนั่งทานข้าวกัน แล้วก้อไปถ่ายพระอาทิตย์ตกดินที่สันเขื่อน แล้วก้อมุ่งหน้ากลับกทม. จบ.....
ปล.ทริปนี้สนุกมากๆ ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วย
ปล.โม้เยอะไปหน่อย แต่ขอบคุณนะครับที่อ่าน
ปล.ขอโทษด้วยนะจ๊ะที่ทำให้ร้องไห้เพราะคิดถึง ครั้งหน้าจะพาไปด้วยนะจ๊ะเตรียมตัวให้พร้อม (อันนี้นอกเรื่องนิด ไม่เกี่ยวกับทริป แต่เกี่ยวกับแฟนผม)
